สวัสดีชาว Exteen ทุกคนนะ
ออกจากร.พ. แล้วล่ะ
กลับบ้านมะวัน อาทิด
เช้าวันจันก้อไปเรียนเลย..อิอิ..
อึดมั้ยล่ะ..ถึกได้อีก
แหมๆๆๆมีเรียนเภสัชกะpathoนิจ๊ะ
จะขาดได้อย่างไร
คุงพี่ชายตัวดีก้อดันไปสัมมนาที่ประจวบ
ตั้ง 1 week เชียวนะ
ฉะนั้นเช้าวันจันที่แสนสดใส
ขุ่นมัวขึ้นทันใด
เพราะฉันต้องลากสังขารเดี้ยงๆ
ไปเรียนเพราะไม่มีไคไปส่งT^T
เดินออกจากบ้านไปยังป้ายรถเมลล์
ก้อไม่นานนะ...แต่มันต้องขึ้นสะพานลอยอ่ะดิ
นั่นล่ะปันหาหย่าย...ตูจะขึ้นงัยล่ะฟะ
ขณะกะลังปาดเหงื่อคิดหนักอยู่ว่าจะขึ้นสะพานลอยท่าไหนดีหว่า
(หกสูงท่าจะสวยแฮะ..อิอิ)
ทันใดนั้นๆๆๆๆๆ.....ช่วยเปิดเอ็คโค่ยาวด้วยนะจะได้อารมไปอีกแบบ
"เฮ้ยๆๆไอ้หมูแกมายืนทำไรฟะ"
โธ่ไอ้เอเพื่อนยากกกก...แถวบ้านแกใส่ชุด น.ศ ไถนากันรึงัยฟะ
"ไปที่เดียวกะแกอ่ะ" ก้อเออดิ..ชั้นกะแกเรียนที่ ม. เดียวกันอ่ะ
"แกจะไปงัย" น่าน..โง่อีก "รถเมลล์ไงคร้าบพี่น้องงง"
" ห๊า..รถแน่นยังกะปลากระป้องเนี่ยนะ...โธ่ ทำเก่งไม่ดูสารรูปเล้ยเพื่อนตู"
ซะงั้น..โดนด่าเลย
"แล้วจะให้ไปงัย...ค่าแท็กซี่มานแพงอ่ะ"
"แกก้อไปกะชั้นดิ...ชั้นเอารถมาแกเหนมั้ยยยย"
เออ...เหนแล้วรถนะไม้ช่ายมด ทำมายจะไม่เหนว้า
"อืมม ก้อได้" อิอิ รอคำเน้มานานแล้ว (ชั่วได้อีก)
และแล้วก้อได้นั่งรถฟรี ไปเรียน อย่างสบายใจ...แต่
ยังคับท่านผู้อ่าน..วิบากกรรมของคนสวยยังไม่หมดเพียงเท่านี้
(เอิ๊กๆๆๆ...ชมตะเองอีกแว้ววว)
พอถึง ม. คับ ลิฟเสียคับ จาก 4 ตัวเหลือ 1
ช่างพร้อมใจกันเสียจริงๆ เราเรียนชั้น 6 คับ
สนุกๆคับ+555 เดินคับ
ไอ้เอมันก้อดีนะ มันมีเรียน 10 โมงแต่ดันแหกตาตื่นมาตอน8.30 น.
อ.คงรักมันตายเลย...แต่โทดทีเหอะทำไมลิฟ
ไม่ไปเสียที่ตึกคณะมันฟะ เดกวิดวะถึกจะตาย
เดินได้อยู่แล้ว...แต่ดันมากลั่นแกล้ง พยาบาลเดี้ยงๆ
ให้เดินขึ้นตึกตั้ง 6 ชั้น T^T
"ไอ้เอ..สงสัยจะตายก้อคราวนี้ล่ะT^T"
"เฮ้ย..ไม่เปนไรเด๋วเดินขึ้นไปส่ง" ชั้นรักแกจังเลย ไอ้เพื่อนยาก
ไม่เสียแรงที่คบมาตั้งกะอนุบาล TOT ซึ้งจิงๆๆ
จากนั้นเราก้อค่อยๆคลานขึ้นตึก...คลานจิงๆนะ
แต่ล่ะขั้นช่างผ่านไปอย่างช้าๆๆ
ถามล่ะสิว่าทำไมถึงไม่รอลิฟ1ตัวนั้น
เพราะ ณ ขณะนั้น มัน 8.35 น. มีเรียนตอน 9.00 น.
แถวที่ต่อขึ้นลิฟยาวมากๆๆๆๆ เปนกิโลได้
ถ้ารอคงได้เข้าเรียนตอนประมาน 9.30 น. อไรยั่งงี้อ่ะนะ
พอเดินไปสักพักถึงชั้น 4 แฮ็กๆๆๆหมดแรง เหงื่อแตกพลั่กๆๆๆ
เดินไม่ไหวแล้ว...เหนื่อยมากกกก
"ไอ้เอ...เหนื่อยว่ะ"
"ไหวป่ะ..มะเด๋วขี่หลังไปส่ง เด๋วสายนะเฟ้ย อ.โหดมะช่ายหรอ"
โอ้ย..ไอ้เอ ตูโคตรรัก แกแลยว่ะ ทำไมแกดียั่งนี้นะ
แล้วมันก้อแบกชั้นขึ้นไป ถึงชั้น 6 จนได้
นับถือมันจริงๆๆ ที่แบกคนน้ำหนัก 45 ขึ้นบันได 20 ขั้นเลยนะ
(ที่จริงไม่ได้อ้วนนะ..แต่ชอบนอนขึ้นอืดเหมือนหมู มันเลยเรียนว่าไอ้หมูงัย ฟามลับนะ ห้ามบอกไคล่ะอิอิ)
ฉันจึงรู้สึกได้ว่า...ในชีวิตแม้มันจะเจออุปสรรคมากมาย
แต่เราไม่ได้ยืนอยู่คนเดีนว...เพื่อนอยู่เคียงข้างคุณเสมอ..จิงๆๆนะ
เจอกะตะเองมาแล้ว แล้วตอนนี้ทุกๆวัน ไอ้เอเพื่อนยาก
มันก้อมารับมาส่งทุกวัน..จะเปนกิจวัตรไปเเล้ว
ชอบตุนแกนะ..ไอ้เอ ที่แกเกิดมาเปนเพื่อนชั้นอ่ะ
ชั้นรักแกว่ะ...ไอ้พื่อนยาก
